ბადიაური

თუ თბილისიდან კახეთის მიმართულებით მოგზაურობთ და იყენებთ თბილისი–ბაკურციხის მთავარ გზას (გომბორის უღელტეხილის ნაცვლად), დაახლოებით 75 კილომეტრში აღმოჩნდებით პატარა სოფელში — ბადიაურში.

ბადიაური იდეალური მაგალითია, თუ გსურთ იგრძნოთ ქართული სოფლის სული და ყოველდღიური ცხოვრება. აქ არ ვსაუბრობ იმ ტიპის ლამაზ, ისტორიულ ევროპულ სოფლებზე — ბადიაური არ არის საინტერესო თავისი ისტორიული ან არქიტექტურული ღირებულებით. აქ ვერ ნახავთ რესტავრირებულ ტრადიციულ სახლებს, მაგრამ დაინახავთ თანამედროვე ქართული სოფლის რეალურ ცხოვრებას, ყოველგვარი „ფილტრების“ გარეშე. შესაძლოა ეს გარკვეულ კულტურულ შოკსაც კი გამოიწვევს, მაგრამ ეს არის კარგი შესაძლებლობა შეხვდეთ თბილ და სტუმართმოყვარე ქართველებს.

ისტორიულად, ეს სოფელი მდებარეობდა მეცხვარეების სეზონური გადაადგილების გზაზე. როდესაც მწყემსები მთებიდან ჩამოდიოდნენ, მათ თან მოჰქონდათ თხის რძე და ყველი, რომელსაც ადგილობრივებს ჰყიდდნენ. სოფლის მოსახლეობა სარგებლობდა თავისი მდებარეობით, რადგან აღმოსავლეთისკენ მიმავალი მოგზაურები აქ გადიოდნენ და ხშირად ყიდულობდნენ ადგილობრივ პროდუქტებს — განსაკუთრებით თხის ყველსა და ახალგამომცხვარ პურს. ეს იყო როგორც სწრაფი სადილის, ისე განსაკუთრებული პროდუქტის სახლში წასაღებად კარგი საშუალება.

ეს ტრადიცია დღემდე შენარჩუნებულია. ბადიაური ცნობილია როგორც ქართველებისთვის, ისე ტურისტებისთვის — აქ შეგიძლიათ დააგემოვნოთ ტრადიციული, ახალგამომცხვარი თონის პური და მთის თხის ყველი. პურის ცხობა ამ სოფლის ერთ-ერთი მთავარი თავისებურებაა. თითქმის ყველა სახლში შეხვდებით პატარა თონეს — თიხისგან დამზადებულ ღუმელს.

აქ შეგიძლიათ დააგემოვნოთ ხრაშუნა, ოდნავ მარილიანი, სურნელოვანი პური, ხოლო სურვილის შემთხვევაში თავადაც მიიღოთ მონაწილეობა ცხობის პროცესში და თავიდან ბოლომდე გამოაცხოთ თქვენი პური. ეს ძალიან საინტერესო, მაგრამ ასევე საკმაოდ ცხელი პროცესია, ამიტომ თუ სიცხე არ გიყვართ — გაითვალისწინეთ.

ბადიაურის მონახულება ნამდვილად ღირს, მით უმეტეს, რომ იგი გზად მდებარეობს. თუ კახეთში მიდიხართ — აუცილებლად გაჩერდით და დააგემოვნეთ ადგილობრივი პური და ყველი. ეს შანსი არ გამოტოვოთ!